Glutenvrij gedoe of toch niet?

Afgelopen week had ons glutenvrije meisje een teamuitje van dansen. Wat had ze daar zin in! Een dansfilmpje opnemen met kostuums aan, make up op, enorm spannend, maar vooral heel leuk voor haar. Idee was om daarna in het park lekker te picknicken met de meiden van het team. Iedereen wat lekkers mee! Voor mij als glutenvrije moeder was dat dan weer heel spannend. Dan moet je toch even iedereen weer op de hoogte stellen van de allergie van je dochter en wat suggesties doen van glutenvrij eten. Hoe reageren mensen daarop? 

Daarnaast is het vooral spannend om een picknick los te laten. Hoe zetten ze het eten neer op een kleed, staat het stokbrood naast de glutenvrije wraps, staat de rauwkost naast de kaasstengels? Het liefste geef ik toch een eigen pakket mee, maar dat had ik nu voor het eerst losgelaten. Maar als ik dan een foto doorkrijg van het picknickkleed, dan maak ik me heel veel zorgen. Gelukkig merk ik dat onze stoere meid daar zelf steeds bewuster mee omgaat en moet ik haar gewoon meer credits geven voor de manier waarop zij veilig met een picknick omgaat. Maar lastig blijft dit wel… Het informeren blijft voelen als een soort opdringerig gedrag. En altijd maar weer afwachten wat andere ouders daar dan mee doen…

Gelukkig ging een aantal daar heel lief en vol aandacht mee om. Glutenvrije cupcakes werden gebakken, glutenvrije wraps gemaakt, rauwkost schaaltjes, fruitstokjes, glutenvrije chips en snoep, er was gelukkig genoeg aan glutenvrij lekkers. Maar ook zijn er ouders die er geen rekening mee houden en dat blijft dan toch een beetje steken. Patatjes werden gehaald en als je dan als enige van het team niet mee kan eten omdat ze “helemaal vergeten waren” dat het patatje glutenvrij moest zijn… Nou is ons meisje superrelaxed en zal ze op dat moment niets van teleurstelling laten merken. Hoe trots zijn we dan als ze thuiskomt met dit verhaal en haar opmerking van dat moment: “joh, er is genoeg lekkers dat ik wel kan eten”. 

Maar als moeder vraag ik me dan wel af of er niet even gebeld had kunnen worden naar de snackbar om te kijken of ze het toch kan eten bijvoorbeeld. En dat haar teamleden het dan allemaal zo vervelend vinden dat ze als enige niet mee kan eten doet onze dame natuurlijk wel wat. Maar wat haar ook wat doet is de moeite die wel werd gedaan. Daar wordt ze altijd heel blij van. Het lijkt als leek wellicht een boel gedoe en ook wel een beetje eng, maar dat valt uiteindelijk echt wel mee. Ouders die me dan even appen om te checken is handig, dan weten we allebei zeker dat het goed gaat. Het is een kleine moeite, maar een die zoveel plezier doet! 

Hoe gaan jullie hiermee om? Daar ben ik heel benieuwd naar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s